Strona główna / Zabytki / Rusinów - Dwór
Architektura rezydencjonalna

Rusinów - Dwór

Rozmiar czcionki
A A A
Dwór zlokalizowany jest w południowo-zachodniej części Rusinowa, po wschodniej stro­nie drogi prowadzącej do Lubrzy. Rezydencja oddzielona jest od podwórza gospodarczego ogrodzeniem i zajmuje plac o kształcie prostokąta.

W okresie wczesnego średniowiecza Rusinów był własnością komesa Przybigniewa z wiel­kopolskiego rodu Leszczyców. W 1236 roku przekazał on część, a w następnych latach całą wieś klasztorowi paradyskiemu, co potwierdził książę Przemysł I w dokumencie z 1250 roku. Już wówczas Rusinów był wioską dużą i zasobną, przynosząc niemałe zyski swoim właścicielom. W XVI wieku w związku z reformacją pozycja cystersów w Rusinowie nie­co osłabła. W połowie XVII wieku Szwedzi zarekwirowali majątek paradyski, który został zwrócony w 1656 roku pod warunkiem wolności wyznania augsburskiego i swobody dzia­łań dla pastorów. W Rusinowie mieszkali wówczas zamożni kmiecie oraz średnio zasob­ni zagrodnicy. W 1790 roku w miejscowości znajdował się kościół, plebania, szkoła, kuź­nia oraz folwark opacki. Na majątek dwukrotnie nakładano sekwestr, raz w okresie rządów austriackich, w latach 1723-1732, ponownie w okresie pruskim, w latach 1767-1807. Po wykupieniu majątku z sekwestru, w 1807 roku, i sekularyzacji dóbr klasztornych w 1810 roku, cały kompleks paradyski przejął syndyk Heinrich z Zielonej Góry. W 1811 roku Ru­sinów znalazł się w posiadaniu Augustina Förstera, który wykupił go za ponad 8 tys. ta­larów. Jego staraniem, w 1828 roku, zmieniono status majątku na tzw. majątek rycerski. Do początku XX wieku Rusinów pozostał we władaniu kolejnych pokoleń rodziny Förste­rów syna Augustina – Augustina Georga, następnie Augusta Ewalda, a potem Fritza För­stera. W 1916 roku jako właściciel majątku rycerskiego wymieniany był Otto Hecht. Po­wierzchnia dóbr rycerskich w Rusinowie była niewielka, obejmowała zaledwie 200 ha, z czego około 50 ha stanowiły lasy.

Dwór został wzniesiony w ostatniej ćw. XIX wieku w stylu eklektycznym z przewagą form neogotyckich. Założony jest na planie prostokąta, z elewacją frontową skierowaną na za­chód. Parterowy budynek, z poddaszem użytkowym, posadowiony jest na wysokich piw­nicach. Jego zwartą bryłę nakrywa dach dwuspadowy. Fasada została zaplanowana syme­trycznie jako siedmioosiowa. W jej osi środkowej mieści się piętrowy ryzalit zamknię­ty trójkątnym szczytem z trzema wieżyczkami zakończonymi blankowaniem. Umieszczo­ne w osi wejście główne poprzedzają jednobiegowe schody. W poziomie fasadę artykułuje linia cokołu, wyznaczona przez nieznaczne jego wysunięcie przed lico elewacji, oraz pro­filowany gzyms koronujący i umieszczony pod nim fryz arkadowy. Prostokątne otwory okienne, na wydatnych parapetach, ujęte w profilowane opaski, zwieńczone są naczółkami w formie łamanego odcinka gzymsu. Pozostałe elewacje, zakomponowane również syme­trycznie, pod względem detalu architektonicznego opracowane są analogicznie do fasady. Z oryginalnego wystroju zachowały się m.in. boczne drzwi wejściowe umieszczone w ele­wacji północnej. Są to drewniane, dwuskrzydłowe drzwi z nadświetlem, ramowo płycino­we, z górnymi płycinami przeszklonymi, z listwą przymykową w formie kanelowanej ko­lumny z głowicą jońską.

Po II wojnie światowej majątek upaństwowiono i utworzono PGR. Obecnie dwór jest nie­użytkowany.

Maja Błażejewska
Źródło: "Zamki, dwory i pałace województwa lubuskiego"
Galeria
Zobacz również
Sosny - Pałac
Pałac znajduje się w obrębie zespołu pałacowo-parkowego...
Lasocin - Pałac
Założenie pałacowe leży w północno-zachodniej części...
Długie, park pałacowy
Zespół pałacowo-parkowo-folwarczny zlokalizowany jest...
Kamień, park pałacowy
Zespół pałacowo-parkowo-folwarczny usytuowany jest w...